I'm so seriouse Very.

ว้าก!!!!! ฮือๆ ช่วงนี้ชิโนะ So เครียด มากๆ เลยอ่ะ ....ก็นะ เปิดเทอมมางานก็ถาโถมเข้ามา

กระหน่ำซัมเมอร์เซลซะขนาดนี้ เดี้ยนรับบ่ได้ ประเด็นนี้ก็ไม่ค่อยเท่าไหร่นะ

แต่แบบว่าเรียน major Science-match แล้วต้องมานั่งเขียนแบบ แบบว่ามันมิใช่เรื่องเลยอ่ะดิ

เซรงโคดดดดดดดด แต่ก็นะ เพื่อนๆ เค้าก็ทำไม่ได้ แล้วใยเราจะเศร้าไปเพื่อ

อะไร ชิมิ?

ส่วนที่เบื่อมากที่สุดเลยก็คือ เบื่อหน้าอาจารย์ คนหนึ่งที่สอนเคมีกับชีวะ ซึ่งเป็นครู

คนเดียวกัน อาทิตย์นึงเรียนกับ She แก 6 คาบแหนะ มันน่าเบื่อมาก เคมีก็ไม่เข้าหัว

ส่วนชีวะยังไม่ซึมซับสู่กะโหลกอีก แล้วชีวานี้ช้านจะเหลืออารายล่ะเนี่ย แต่ก็ไม่หวังอะไร

กับเค้าหรอก เรียนเท่าที่ได้ก็พอแล้ว

ตอนนี้รู้สึกใจหาย วาบหวามเป็นบางครั้ง เมื่อนึกถึงเวลาที่มันกำลังจะป่านไปในไม่ช้านี้

เพื่อนๆ ที่เป็นที่รักและที่ชัง ((ชัง = รังเกียจ)) กำลังจะเตรียมตัวเข้าสู่มหาลัยในฝัน

เพื่อนที่ชังก็ช่างมัน ((ได้กี่โลวะ?)) แต่เพื่อนที่รักนี่สิ ต้องมาพลัดพรากจากกัน มันน่า

ทรมานจิตเป็นที่สุด อย่างเช่น "ไอ้โมโม่" สัตว์น้อยผู้น่ารักของชิโนะ เชื่อได้ว่า

ถ้าพรหมลิขิตเราสองคนไม่ตรงกัน มหาลัยที่เราจะต้องไปนั้นคงไม่ตรงกันแน่ .....แย่จัง

แต่ถ้าตรงกันก็ดีสิ จำได้....เหตุการณ์ครั้ง 1 ในชีวิตที่ทำให้เราสองคนต้องเข้าใจผิดกัน

มันยิ่งทำให้เราสนิทกันมากขึ้น จริงๆ นะ ครั้นนั้นมันเป็นความผิดของเราทั้ง2 นั่นแหละที่

ต่างฝ่ายต่างไม่เข้าใจกัน และสุดท้ายเมื่อเวลาเป็นเครื่องพิสูจน์ เราสองคนก็กลับมา

เป็นเพื่อนที่เข้าใจกันเหมือนเดิม ....Happy Ending... จบได้สวยงามมั้ย? ไอ้เจ้าสัตว์ตัวนี้

มันเป็นของรักของข้า ที่ไม่อยากจะยกให้ใครเลยจิงๆ ถ้ามันจากข้าไปแล้วข้าจะไปห่วงใคร

จะไปคิดถึงใคร แล้วจะไปคุยกับใครยามที่เหงาหรือท้อแท้ จะไปหัวเราะกับใคร ถ้าบังเอิญ

เจ้า "โมโม่"ผ่านมาแถวนี้ ก็อยากบอกเจ้า ณ ตรงนี้ว่า "ข้ารักเจ้า~ ของรักของข้า"

ไม่อยากพล่ามมากแระ เดี๋ยวจะ Cry ฟูมฟายไปมากกว่านี้ ทั้งหมดนี้มันเป็นความ

รู้สึก ณ ตอนนี้ที่อยากจะถ่ายทอดให้คนที่อ่านได้รับรู้ถึงแก่นแท้ของจิตใจชิโนะอ่ะนะ

สุดท้ายนี้ อยากจะบอกว่า เค้ารัก "พี่พลอยน้า" ถึงจะไม่ค่อยได้คุยกันบ่อยเท่าที่ควร

แต่กระแสจิตที่ส่งไปให้นั้น มีแต่คำว่า "MISS U NE" รักมากกกกกก พี่สาวสุดแสนดี

ของหนูบุ อิๆๆๆๆๆๆ

URESHII NE!!!

ไชโย!!...วันนี้ไปฟังผลสอบมา

เกรดพุ่งปรี๊ด~ เป็นไปไม่ได้ แทบไม่อยากจะเชื่อสายตาของตนเอง

เทอมที่แล้วได้ 3.33 แต่เทอมนี้ เพิ่มมาเป็น 3.53

เหอะๆๆ ..เป็นไปได้วุ้ย *_* ทั้งที่ก็ไม่ได้ตั้งใจเรียนเท่าที่ควร

เฮ่อ!...เปิดเทอมไปก็ต้องกลายเป็นพี่ม.6 แล้วอ่า แง่ๆๆ!!

มะอยากชราภาพเลย

...Vacation นี้ไม่ได้ไปเที่ยวที่ไหนเลย อยู่แต่บ้าน กิน นอน

เล่นเกมส์ แต่งFiction ใช้ชีวิตโดยไร้ประโยชน์ไปวันๆ นะเนี่ย

อยากไปทำงานนะ แต่หม่ามี้มะให้ไปทำอ่าดิ เซรงงงงงๆๆๆๆ โคดๆๆๆ

....อืม...เมื่อเช้านี้เค้าโดนต่อต่อยหัวด้วยอ่ะ ซวยชะมัด!!

ตอนนี้ปวดหัวตึ๊บๆ อยู่เนี่ย ก็ระหว่างที่รอหม่ามี้ไปส่งที่ ร.ร. เค้าเดินลง

ไปนั่งเล่นกับน้องชาย ปรากฏว่า อยู่ดีๆ ต่อตัวเบ้อเริ่มที่ทำรังอยู่ใต้ต้น

มะม่วงมันบินมาต่อยเฉยเลยอ่ะ ร้องซะลั่นบ้านแตกเยยยย น้ำตาซึม..

ฮือๆ...น้องเอาแซมบัคมาทาให้ ไม่รู้ว่าพิษของมันจะไปกระทบ

กระเทือนกับหัวสมองของเค้าอ๊ะป่าวอ่ะ กลัวจะโง่กว่าเดิมอ่ะดิ

แต่หม่ามี้เค้าบอกว่า มันไม่ได้ต่อยหรอก แค่กัด เพราะเหล็กหมาด

ของมันยาวเท่าเข็มเย็บกระสอบ โอ้ว! พระเจ้า นี่แค่กัดนะ มะได้ต่อย

มันยังปวด แสบ เจ็บขนาดนี้เลยยยยย

....สุดท้ายนี้...

มีสิ่ง1 อยากจะSay

ร้ากกกก...ริวจี้

คิดถึง โมโม่ เจ้เนม

คี้สถึง..พี่พลอย พี่สาวสุดน่าร้ากของนู๋บุ

แล้วก็ LOVE w-inds. Forever!!

...ตลกได้ทุกงาน...

ฮิๆๆ...เริ่มต้นมาก็ขอขำเลยละกัน ก็นะ วันนี้เดี้ยน หญิงโม และเจ้เนมไป Macro นครปฐม

มา ขาไปก็ไม่มี

อะไรเกิดขึ้น แค่คุยกันกระจายเท่านั้นเอง แต่พอเมื่อถึงที่หมายเราก็พบกับวิบากกรม

หนักหนาที่แสนสาหัส คือเราต้องเดินมาที่หมายเอง เพราะรถ ปอ. จอดเลยอ่ะ

เลยต้องเดินมาไกลแสนไกลกว่าจะถึงที่หมาย แล้วเมื่อเดินเข้าไป เราก็เลือกของกัน

เป็นชั่วโมงๆ เสร็จแล้วก็ไปเช็คบิล แต่พอไปถึง แคชเชียร์เค้าก็บอกว่า

"ขอบัตรสมาชิกด้วยครับ" เดี้ยนกับโมก็แบบว่าหันมามองหน้ากัน แล้วพูดพร้อมกันว่า

"อะไรอ่ะ..."พร้อมสีหน้าที่แบบว่าจะร้องไห้อ่ะนะ สุดท้ายเดี้ยนกับโมก็ไปที่หน้าเคาน์เตอร์

แล้วเราสงคนก็ได้บัตรสมาชิกบ้าบอมา เจ้เค้าก็ยืนอย่างสบายใจอ่ะนะ และแล้ว...

การคิดเงินก็สิ้นสุดลง แต่ก่อนจะกลับเดี้ยนก็นึกขึ้นได้ว่า เราไม่ได้เอารถส่วนตัวมานี่หว่า

จึงถามพี่แคชเชียร์ เค้าบอกว่า "ถุงใบละ 7 บาท" อืม...ถุงอะไรฟระ ใบตั้ง 7 บาท

แต่เราทั้งสามก็ตัดสินใจซื้อมันมา 1 ใบเพราะมันจำเป็นจริงๆ เมื่อซื้อเสร็จ....เดี้ยนก็

จัดการตระเตรียมข้าวของชิ้นเล็กๆ ใส่ถุง แต่เจ้เนมเค้าป่าวประกาสิตมาว่า "เดี๋ยวให้พี่

เค้าเช็คของก่อน" เดี้ยนก็เลยวางมือลงแล้วเราทั้ง 3 ก็เข็นรถเข็นไปหาพี่หน้าหล่อ

ที่ยืนเก๊กท่าอยู่ที่หน้าทางออก และเมื่อเค้าเช็คของเสร็จ เดี้ยนกับหญิงโมก็จัดการ

เก็บข้าวของใส่ถุงสีแดง หนามาก ที่เราได้ซื้อกันมา......แล้วเดี้ยนก็ถือถุงนั้นทันที

แต่อยู่ดีๆ เดี้ยนก็พูดขึ้นมาว่า "แล้วจะถือทามมายเนี่ย รถเข็นก็มี"แล้วเดี้ยนก็วางถุง

นั้นลงบนรถเข็นทันที ส่วนเจ้เนมก็บอกว่า "ก็เออน่ะสิ รถเข็นก็มี" แล้วทั้ง 3 คน ก็

กำลังจะเดินออกจากสถานที่นั้น แต่เมื่อเดี้ยนหันกลับไปเหลือบมองพี่หน้าหล่อนั่น

เค้าก็กำลังขำพวกเรา3คนอยู่ เดี้ยนก็เลยขำด้วย แล้วก็หันมาบอกเจ้เนมกับโม

เค้า 2 คนนั่นก็หัวเราะตามบ้าง แต่เมื่อเราเหลือบไปมองพี่หน้าหล่อนั่นอีกครั้ง

เค้าก็อมยิ้มเล็กๆ ก่อนจะหันหน้าหนีไปทางอื่นเพื่อหลบหน้าเดี้ยน

กรี๊ดดดดดด.....คนอาร้าย.........น่ารักกกกกกกกกกกกก ที่ซู้ด!!!!!!!!!!

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

เมื่อซื้อของเสร็จสิ้นแล้วพวกเรา 3 คนก็เดินทางกลับ โดยรถ ปอ. ตอนที่กำลังขึ้นนั้น

มีเรื่องฮาค่ะ คือว่า......เดี้ยนเนี่ยมีถุงใหญ่1ถุงก็เลยขึ้นไปก่อน ตามด้วยหญิงโม

ที่ถือกระดาษชาร์ตขาวเทามา 2 โหล แต่หญิงโมเค้าก้าวขึ้นบันได รองเกิบดันหล่นซะงั้น

หล่นลงไปถึงบันไดขั้นสุดท้ายเลยง่า.........คนในรถที่นั่งหน้า ถึงกับฮาอ่านะ

คนเก็บตั๋วก็แซวไอ้โมด้วย อะไรมันจะฮาแตกซะงั้น

แล้วพอขึ้นไปก็มีเรื่องเม้าท์กันอีก คนในรถเค้านั่งกันเงียบ มีเดี้ยนกับโมที่นั่งเม้าท์กัน

เจ้ก็มีบ้าง (ก็ต้องเรียบร้อยไว้ก่อน เป็นสะใภ้ตระกูล ฮัน กับ พัก นี่นา) แล้วพอถึงหน้า

โรงเรียน เรา 3 คนก็เตรียมตัวลง แล้วพอเวลาลงอ่ะ ตัวไอ้โมมันจะหน้าทิ่มเอาให้ได้

คนในรถก็เลยแอบขำไอ้โมกันถ้วนหน้า ขนาดเดี้ยนเองยังขำเล้ย

คนเก็บตั๋วยังไม่เลิกแซวไอโมเลยอ่ะ เค้าบอกว่า "ระวังรองเกิบหล่นนะ" 555

หวังว่าคนเก็บตั๋วแล้วคนที่นั่งหน้ารถ คงจะจำหน้าไอ้โมไว้อีกนาน...

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

วันนี้สนุกมากๆ แค่นี้แหละที่อยากจะอัพบล็อก

รักเจ้เนมกับ...........ไอ้ต๊องนะ

ร้ากกพี่พลอย พี่กวางแล้วก็พี่ทามะด้วย

สุดท้าย............

Love Love Ogata Ryuichi

Take care Kim kibum & lee Donghae...........